didam le janam miravad

از این خجالت

شرمنده ماندیم

تو رفتی اما

ما زنده ماندیم

تو می‌روی دامن‌کشان جان از جهانم می‌رود

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

پشت سر تشییع تو روح و روانم می‌رود

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

گفتم که از غم تو بمیرم توان نبود

توان نبود، توان نبود

ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود

گمان نبود، گمان نبود

آه

بی تو چگونه

سامان بگیرم

روز وداعت

باید بمیرم

آتش بگیرم نام تو تا بر زبانم می‌رود

ای ساربان آهسته ران

آرام جانم می‌رود

افتان و خیزان آمدم

سرور روانم می‌رود

ای ساربان آهسته ران

آرام جانم می‌رود

عشاق را ز دامن وصلت جدا نکن

ما را به کربلای فراقت رها نکن

گفتم که از غم تو بمیرم تاوان نَبود

ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود

آه