چشام گریونه از جفای روزگار - حسن عطایی

چشام گریونه از جفای روزگار چشام گریونه ندارم صبر و قرار چشام گریونه توی حال احتضار چشام گریونه دارم می‌سوزم می‌زنم هی دست‌وپا دارم می‌سوزم بی‌قرارم این شبا دارم می‌سوزم باز به یاد کربلا دارم می‌سوزم رسیده لحظه‌های آخرَم خون می‌باره از چشمای تَرَم توی جوونی بی‌کس و غریب فدا شدم شبیه مادرم یا اباعبدالله غریب مدینه یا جواد زمین افتادم جلو چشم همسرم زمین افتادم باز به یاد مادرم زمین افتادم لحظه‌های آخرم زمین افتادم دارن می‌خندن کنیزا به گریه‌هام دارن می‌خندن به من و بغض نگام دارن می‌خندن نرسِ جایی صدام، دارن می‌خندن بود همسرم از همه بدترین جلو چشام آب و می‌ریخت زمین غریبونم میون هلهله جون می‌دادم با یه دل حزین عالمی به فدات آه، عذابم میده روضهٔ دیوار و در، عذابم میده قتل شش‌ماهه پسر، عذابم میده سینه‌ای که شد سپر، عذابم میده گفت تو کوچه کشتن یار قد کمونمو تو کوچه کشتن ماه آسمونمو تو کوچه کشتن مادر جوونمو تو کوچه گفت مقابل چشمای بچه‌ها افتاده بود زیر دست و پا راهشو بستن توی کوچه و مادرمو زدن چه بی‌هوا