نماهنگ تعزیه - محمدحسین حدادیان

منم قاسم، آن نوجوان دلیر که ترسی ز شمشیر من ندارد شیر دهید آب، اینک، به کامش شریف به آل محمد صغیر و کبیر خاطرهٔ شیرین من از محرم اینه از همون قدیم مسیرم به حسین و حسن افتاد توی تعزیهٔ محرم، نقش قاسم به من افتاد حالا من بزرگ شدم، این عاشقی داره ادامه هنوزم تکیهٔ تو محله مثل کربلامه دلخوشیم حسین حسینه رو لبای بچه‌هامه به یاد قاسم و غم اهل حرم می‌خونم تو کوچه سینه‌زنی با پسرم می‌خونم پشت سر قاسم همه گفتند هوالحق ای وای به ازرق، ای وای به ازرق چون شیر جمل می‌شود او فاتح مطلق ای وای به ازرق، ای وای به ازرق مکتبت انسان‌سازه، راه شهادت بازه از حسین فهمیده‌هامون میشه فهمید که خیالی نیست شیعه زنده‌ست با شهادت، عاشقی به سن و سال نیست اعتقادمون قشنگ‌تر می‌شه وقتی علنی‌شه عمرمون الهی وقف نوحه و سینه‌زنی‌شه نسل ما ایرانیان نسل حسینو حسنی‌شه برا کریم اهل بیت با فاطمه می‌خونیم تو حرم امام حسن یه‌روز همه می‌خونیم پشت سر قاسم همه گفتن هوالحق پشت سر قاسم همه گفتن هوالحق ای وای به ازرق، ای وای به ازرق چون شیر جمل می‌شود او فاتح مطلق چون شیر جمل می‌شود او فاتح مطلق ای وای به ازرق، ای وای به ازرق جنگ نمایان کرده عجب دلاورمرده هم کریم ابن کریمه هم غریب ابن غریبه نوجوون و پیر دیره حُرّ و عابس و حبیبه قل هو الله می‌خونه تو حرم مادر قاسم عمه زینب داره عمامه می‌بنده سر قاسم دانش‌آموز ابالفضل و علی‌اکبره قاسم بی‌زره اومد میدون یک‌تنه شد یک لشکر هزار ماشاءالله به قاسم ابن الحیدر پشت سر قاسم همه گفتن هوالحق پشتِ سرِ قاسم همه گفتند هوالحق ای وای به ازرق ای وای به ازرق چون شیرِ جمل می‌شود او فاتحِ مطلق ای وای به ازرق ای وای به ازرق