ساقی ساقی علم‌بالا عباس - محمدحسین حدادیان

ساقی ساقی، علم‌بالا عباس در اوج آسمان پرچم داری ای عشقت تا ابد در دل جاری در قلبم نهری از علقم داری جانم چه علمداری، می‌آیی و دم داری حیدر به تو می‌نازد از بس که جَنَم داری ای سید و سرلشکر، ای محشر در محشر هم‌رزم تو در میدان، شاهزاده علی‌اکبر ای یل کرب‌و‌بلا، باوفا باوفا دست مشکل‌گشا، پسر مرتضی یا ابوفاضل صفین اومد به یادم روزی که سیزده سالت بود اما جنگیدی صفین اومد به یادم صفین اومد به یادم روزی که سیزده سالت بود اما جنگیدی زدی به قلب مالک اشتر گفت رفتی که مثل مولا جنگیدی روز از پی شب می‌رفت، ابرو به غضب می‌رفت تو جلو می‌رفتی، دشمن به عقب می‌رفت ضربات همه کاری بود، خون بود که جاری بود صدها بدن بی‌سر، همواره فراری بود ابروی ضربت‌زن، دشمن [نامفهوم] از ضربات تو، دشمن گفت «الفَرار» یا ابوفاضل منزل به منزل از روی ناقه اظهار خشم و بیزاری کرده زینب بعد از غروب عاشورا پای عباس علمداری کرده مردانه قدم می‌زد، طوفان رقم می‌زد از نهضت عاشورا، ای والله، دم می‌زد الگوی حیا، زینب شاهان دهر از چه به خود ناز می‌کنند؟ شاهان دهر از چه به خود ناز می‌کنند؟ مسندنشین تخت سلیمان، رقیه من ایمان دِ رقیه جسمی مع جانی دِ رقیه هذا طوفان دِ رقیه هذا طوفان دِ رقیه من ایمان دِ رقیه جسمی مع جانی دِ رقیه هذا طوفان دِ رقیه