اگر پر دردم خزونم و سردم - سیدرضا نریمانی

اگر پر دردم خزم و سردم اگر پر دردم خزم و سردم به یه تو نگاهم بهار منیی دلم خوشه آقا توی بی کسی‌ام تو دلواپسی‌ام قرار منیی بهار منی تو قرار منیی نوکر هیشکی به جز خودت رزقه‌به‌شبه تهش هم نمی‌شه که جا که بمونه در این خونه نمی‌مونه هیشکی فقط حسینه که برام می‌مونه نمی‌مونه هیشکی فقط حسینه که برام می‌مونه تویی همون امید روزای ناامیدی تویی همون امید روزای ناامیدی دل منو حواله جای دیگه نمی‌دی فقط خودت بودی به داد دلم رسیدی فقط خودت بودی به داد دلم رسیدی حسین با قلبِ شکسته‌ام بریدم و خسته‌ام دخیلمو بستم به بزمِ عزا دلم سوت و کوره تا از روضه دوره که سنگِ صبوره منه هیئتات پناهِ منو خیمهٔ روضه‌ها نوکر جایی رو به‌جز درِ خونه‌ت نداره کسی رو به‌جز تو که بهش پناه بیاره دمِ من سر بشه روزا منه که غیرِ تو بذاره دمِ من سر بشه رو دامن کرمت بذار تویی همون پناه وقتای بی‌پناهی منو رد نکردی تو اوج روسیاهی برای دلم تو سختیا تکیه‌گاهی تویی همون پناه وقتای بی‌پناهی منو رد نکردی تو اوج روسیاهی برای دلم تو سختیا تکیه‌گاهی این اشکه یا نوره که آب حیاته فراه نجات همه کائناته من عالمِ قیام و قعودم تو هیئت‌ها رو به روتم، از عمق وجودم می‌گم: یا حسین! به قلبِ من اسمت، می‌ده شور و شین تا می‌گم یا حسین دلم دوباره پر می‌گیره حرم تا می‌گم یا حسین دلم دوباره پر می‌گیره حرم یه سلام می‌دم و به گنبدت می‌افته چشم ترم به حرم برسون منِ آخه شکسته بال و پرم به حرم برسون منِ آخه شکسته بال و پرم تویی همون آقایی که می‌خری گدا رو تویی همون آقایی که می‌خری گدا رو گره زدی به پرچم گنبدت دلا رو نشون بده به نوکرت راه کربلا رو تویی همون آقایی که می‌خری گدا رو گره زدی به پرچم گنبد دل‌ها رو بنوش به دست به نوکرت راه کربلا رو یا ثارالله یا ثارالله