وای از این شهر طلبکار - محمدرضا طاهری

سخت در غربت این شهر شدم مضطربت خنجر کوفه گرفته است نشان حنجرت وای از این شهر طلبکار که راضی نشود جز به اعضای مقطع شدهٔ پیکر تو حسین ریختند از همه سو بال و پرم را کندند کاش مقراض نریزد سر بال و پر تو کوفه شمشیر تیر و سنان، سنگ و عصا می‌آرند کوفه شمشیر و سنان، سنگ و عصا می‌آرند ببرد جوشن و عمامه و انگشترت حسین جان، مرد بودم من و در کوچه‌ای گیر افتادم آه، در کوچه چه آمد به سرِ مادرت حسین حرمله در دهنم زد که نگویم برگرد دو سه دندان من افتاد فدای سر تو قصد شومی‌ست پس تیر سپر ساختنش نکند غبغب ناز علی اصغر تو فقط از آمدن کوفه حذر کن بلکه سرِ بازار تماشا نشود خواهر تو حسین، حسین، حسین حاضرم دختر من را به کنیزی ببرند نکند دستی با این اشاره به سوی حسین هرچند اگر قافله‌ات مشک‌هاش پر از آب کنی خواهشم را برسانی به آبا و بارگاه عذر تقصیر که بازوی مرا هم بستند همهٔ هستی من پیشکش محضرتان هی دست روی دست می‌زد و اشک می‌ریخت. بعضی وقتا زخم تن، زخم زبان از زخم شمشیر کاری‌تره، بیشتر آدمو اذیت می‌کنه. از همهٔ وجودش داره خون می‌ریزه مسلم، عِین خیالش نیست. اما برای یه حرف خیلی آزرده شد. یه نفر گفت: مسلم! به تو هم می‌گن سفیر حسین؟ نایب حسین؟ آبروی یارای حسینو بردی، حالا که گرفتار شدی، این‌طور داری گریه می‌کنی؟ اشک می‌ریزی؟ از مرگ ترسیدی؟ یه‌وقت صدا زد: ناعادل! گریهٔ من برا خودم نیست. آخه من برا آقام نوشتم بیاد به سمت کوفه. گفتم دست زن و بچه‌تم بگیر بیا. همه‌اینا آماده مهمون‌نوازی‌ان داره رقیه رو می‌آره داره شیرخواره رو می‌آره مهمون‌نوازی‌تونو دیدن نیستم یه روز اینا بگم از آب هم مضایقه کردند کوفیا خوش داشتن حرمت مهمان کربلا ظرف آب طلب کرد، براش آوردن نتونست بخوره، سه بار آوردن، ظرف غرق خون شد، دندان شکسته، لب پاره‌پاره است. گفت بهره‌ای از این آب ندارم. مسلم، آب طلب کردی حداقل برات آوردن. بمیرم برای اون آقایی که هرچی می‌گفت آه جگرم داره می‌سوزه