نگاه ابی‌عبدالله پناه دل بیچاره است - وحید شکری

نگاه ابی‌عبدالله پناه دل بیچاره است کجا مثل حابس می‌شن برا کسی که آواره است به ضریح گره می‌زنم همه‌ساله رو سرِ ذوقم می‌گیرم اگه همه‌گاهی رو همه‌گاهی رو همین ساعت همین لحظه الآن باید حرم بودم همین ساعت همین لحظه الآن باید حرم بودم اگه دنیا به کامم بود الآن شاید حرم بودم منو می‌بری حرم یا نه؟ منو می‌بری حرم یا نه؟ منو می‌بری حرم یا نه؟ نگاه ابی‌عبدالله نگاهمو عوض کرد آقا مرا بطلب هوای دل را داشته باش مرا هم راه بنداز دیگه خسته‌ام از همه غیر تو پره کاسهٔ صبرم، امام حسین کرمت امان‌رسون بهم شب اول قبرم، امام حسین همون ساعت، همون لحظه اگه می‌شه کنارم باش تو تنهایی، تو گرمای شب سرد مزارم باش منو می‌خری یا نه؟ منو می‌خری یا نه؟ منو می‌بری حرم یا نه؟ نگاه ابی‌عبدالله می‌گن که نگران بوده نگاه ابی‌عبدالله می‌گن که نگران بوده عبایی که رو دوشش بود تو دستای سنان بوده نه عمامه، نه یه پیروهن دیگه نایی نداره امام حسین نه عمامه و نه پیراهن دیگه نایی نداره ارباب واسه دست و پا زدنش اصلاً دیگه جایی نداره ارباب همون ساعت، همون لحظه یکی نیزه به پهلو زد همون ساعت، همون لحظه یکی نیزه به پهلو زد خدا لعنت کنه شمر رو که روی سینه زانو زد