نماهنگ منو بازی دنیا - حسین ستوده

من و بازیِ دنیا صحنه‌سازیِ دنیا پیش تو بد کرد من و بغض و بهونه گریه‌های شبونه گریه‌بلد کرد بغض اگه تو گلوم نشست هر دفعه که دلم شکست از تو دور شدم، غلط بود جایی نمی‌رسید صدام چاره نمونده بود برام پای آبروم وسط بود فقط اینه خواهشم بذار باز آروم بشم تو بغلت جوونی کردم حسین می‌خوام برگردم حسین تو بغلت نکنه دیر شه آخر عمرم مثل یه دفتر پر می‌شه هر خط شاید آخرِ کاره رودربایستی نداره فرشتهٔ مرگ گریه‌م اثر نمی‌کنه مرگ خبر نمی‌کنه گریه این‌کنه دیر یا زود می‌آی سراغم آخ تو حرم بمیرم و همون‌جا می‌بینیم همو دلخوش به این اتفاقم چی می‌شه پاکم کنی بمیرم خاکم کنی تو حرم خدا هم جنّت بده می‌گم حتی تو بهشت، کو حرم؟ خیلی جانم حسین جانم حسین