نماهنگ دوست دارم - محمدحسین پویانفر

اونی که یه دنیا دل‌تنگه منم فکر نکن اهل گلایه کردنم هنوزم گاهی مثل بچگیام بی‌بهونه زیر گریه می‌زنم هنوزم شبیه اون روزا، آقا واسه تو عاشق نوحه‌خوندنم هنوزم یکی که روضه می‌خونه اشکمو با آستینم پاک می‌کنم من همون بچهٔ بی‌عصل و آلایش با یه دنیا خواهش که هنوزم اسمت براش یعنی آرامش من همون بچهٔ بی‌سرمایه که برات دوباره کتیبه تکیه می‌زد با پسر همسایه به جون مادرم دوست دارم تا دم آخرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم تا دم آخرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم داره کم‌کم شبیه جنون می‌شه بیشتر از هزارتا کهکشان می‌شه این چه سریه من هر چی پیر می‌شم ولی عشقم به تو، هی جوون می‌شه یادمه زلالی بچگیمو چی شد این‌جوری شدم نمی‌دونم عشقم این بود که شبای هیئتت سینی چایی رو من بگردونم منم اون بچه که توی هیئت به همه رو می‌زد که دو خط نوحه بخونه توی هیئت واست منم اون بچه که توی دسته، نیمهٔ شب خسته روی دوش بابانم، نمک‌چشاشو بسته به جون مادرم دوست دارم تا دم آخرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم تا دم آخرم دوست دارم به جون مادرم دوست دارم دوست دارم