من آخرین یادگار کرب‌وبلام - وحید شکری

حسش، من آخرین یادگار کرب‌وبلام یه عمره که بارونیه صحن چشمام همیشه کارم ناله و اشک و آهه میراثمه این مرثیه، هست مثل بابام شده یار من، گریه و، مصیبت و غم، قاطلم از روضهٔ عصر گود، خونه دلم نمیره از یادم، قمه و بی‌رحمی نشسته بود قاتل، رو سینهٔ جدّم نشسته بود قاتل، رو سینهٔ جدّم امان از این، ای دل خاطرات اسیری، رفتم شام با خاطرات اسیری، رفتم شام آه دلم شب و روز می‌سوزه از این ماتم یادم نمیره غل و زنجیر آهن جای کبودیش هنوزم هست روی دستم همیشه جلو چشممه جسارت‌های بی‌شمار اشک‌های من و خنده اون نیزه‌دار بال و پرم زخمه، چشِ ترم زخمه از سنگ روی بام هنوز سرم زخمه امان امان ای دل، امان امان با یاد این غم شدم از دنیا بیزار ما رو نشوندن وسط کوچه بازار حرف از حرف کنیزی تا وسط اومد تموم عالم رو سر من شد آوار حرف کنیزی تا وسط اومد تموم عالم رو سر من شد آوار مگه میره از خاطرم شلوغی بازار شام عمه زینب رو می‌زدن پیش بابام بزم شراب کشتَم اون‌جا شکست پشتم هنوز از این کابوس گره می‌شه مشتَم امان امان ای دل