مستی دریا دوباره چه بی حد شد - سیدرضا نریمانی

مستیِ دریا، دوباره چه بی‌ حد شد

توی جذر و مد میگه، به گمونم اومده ماه

سکه‌ی دنیا رو زدن به نامِش پس

واسه چی نگم سلطان، واسه چی نگم بهش شاه

سلسله‌ی، سبز ضریحش

از بادِ لب، به لب ضریحش

گلدسته نخل، رطب ضریحش

اینو میگن زائر‌ها به همدیگه

که مونده تا خدا، یه قدم دیگه

واسش چی بهتر از این، بگم دیگه

علی السلطان علی

حاضره که دست بذاره روی انجیل

راهب مسیحی تا بگه این آقا مسیحاست

وقتی که کنیه‌ اش شده اباالحسن یعنی

صاحب کرامات و سومین علیه دنیاست

دل از مهرش، جدا نمی‌ شه

بی‌ اسمش درد، دوا نمی‌ شه

هیچ ذکری یا رضا نمی‌ شه

دلم تو حرم بی تعلقه

حاجت‌روا می‌شم،

می‌رم هر موقع ،

دار و ندارم از این تصدقه،

علی

السلطان، علی

تویه آغوشِ یه ستاره، یه نجمه

کی دیده تا حالا که بشه تربیتِ یه خورشید؟

آبرویی که مادرش داره، بسه

که خدا بگه: امشب گناهای ما رو بخشید

نورِ لطفش نداره سایه

صحنش به عرش زده کنایه

چشم و ابروش دارالهدایه

می‌تونه دل‌ها رو زیر و رو کنه

اگه که دلبری رو شروع کنه

کسی که مثلشو داره رو کنه،

علی

اینو می‌گن زائرها به همدیگه،

که مونده تا خدا یک قدم دیگه،

واست چی بهتر از این بگم دیگه،

علی السلطان، علی

مستی دریا دوباره چه بی‌حد شد

توی جذر و مد، دیگه به گمونم اومده ماه

سکه ی دنیا رو زدن به نامش پس

واسه چی نگم سلطان؟ واسه چی نگم بهش شاه؟

سلسله ی سبز ضریحش

از بادِ لب، به لب ضریحش

گلدسته نخل، رطب ضریحش

اینو میگن زائر‌ها به همدیگه

که مونده تا خدا، یه قدم دیگه

واسشت چی بهتر از این، بگم دیگه

علی

دلم توی حرم، بی‌تعلّقه

حاجت‌روا می‌ شم، می‌ رم هر موقع

دار و ندارم از این تصدّقه

علی السلطان، علی