می‌آم که به دلم نگاه کنی - علی پورکاوه

روضه می‌آم که به دلم نگاه کنی نوکر رو سیاهتو دوباره سربه‌راه کنی روضه می‌آم که سر و سامون بگیرم روضه می‌آم که سر و سامون بگیرم روضه می‌آم تا که برات جون بگیرم کِیف می‌کنم برات هق‌هق می‌کنم می‌دونم آخرش یه روز پای غمت دق می‌کنم کِیف می‌کنم برای تو زار می‌زنم تو گریه‌هام می‌خندم و اسمتو جار می‌زنم عِش می‌کونم برات تا گریه می‌کنم من همه زندگیمو نذر رقیه می‌کنم عِش می‌کونم روضه‌تو جارو می‌زنم به خدا لذت می‌برم وقتی بهت رو می‌زنم کرب‌وبلا حال منو خوب می‌کنه می‌کنی شب‌های جمعه که میاد قلبمو آشوب می‌کنی کرب‌وبلا کرب‌وبلا می‌بینمت کیف می‌کنم جز کربلا هر جا باشم عمر رو فقط حیف می‌کنم آخ کیف می‌کنم وقتی تو بین‌الحرمین یه‌دفعه گریه‌م می‌گیره داد می‌زنم جونم حسین کیف می‌کنم، طعم بهشتو می‌چشم وقتی سر و صورتمو روی ضریحت می‌کشم غش می‌کنم اگه شده حتی یه‌بار هم مادر پیرمو شب جمعه زیارت ببرم زخمه تنت گرگ‌های وحشی زدنت من آخرش نفهمیدم دست کی افتاد پیرهنم، پیرهنم واسه‌ی من هیچی نموند از بدنم حرفی نزن، که نیاد این‌جوری داداش خون از دهنت بسه دیگه، کمتر اذیتش کنید این پیرمرد مو سفيدو، دیگه راحتش کنید ولش کنید خوبه یکم شرم و حیا