دین و دنیای منه رقیه - علی پورکاوه

همه دنیا یه طرف دین و دنیای منه رقیه همش آهه، همش اشکه ذکر لب‌های منه رقیه کربلامو می‌گیرم آخرش ز دست‌های رقیه زیبایی شبیه زهرایی نامی که بابایی می‌شه چه غوغایی یا رقیه، من بر حرم راهی‌ام عاشق آن حرم زیبای ساقی‌ام ایوان کی، به مثل این، عقیله‌دار شکرلله، که من رقیه‌ای‌ام این عشقی که به سر من افتاده واسهٔ همین، حلالین از علیِ مادرزاده هر کی شد خرابِ حسین، آباده برکتِ اشکِ ما رو خودِ بی‌بی زهرا داده دنیا ارزشی نداره، سینه زن خودت رو، خودت رو، خودت رو، خودت رو بهترین رفیقتم، یه روز می‌ره رو کسی، به جز حسین چقدر دورم زدن آقا که تو پشتم بودی چقدر پشتم زدن آقا که تو پشتم بودی چقدر پشتم زدن آقا چقدر دورم زدن آقا که تو دورم بودی چقدر پشتم زدن آقا که تو پشتم بودی تو رفیقی که نمی‌ذاری یه مو از سرمم کم شه کمرم خم شه تو یه کاری کردی این بی‌سر و پا دوباره آدم شه دست‌پرچم شه دست‌پرچم باشه به دلم افتاده که جداییِ ما آخراشه من دلم برا حرم تنگ شده، من دلم [نامفهوم] حسین حسین حسین من حسین من حسین‌ام، وای