حدیث غربت مدینه - مهدی رسولی

بازم حکایت مدینه حدیث غربت مدینه کبوترم و پر می‌گیرم میرم زیارت مدینه چشمامو می‌بندم تو رویا چشمامو می‌بندم تو رویا عاشقونه پامو تو صحن دست رو سینه‌م می‌ذارم میدم یک سلام با سلامم میشم زائر چار امام السلام السلام السلام السلام السلام مدینه انتهای درده با آل فاطمه چه کرده تو کوچه باز طناب کینه به دستای پیرمرده شعله داره بازم تو یه خونه پا می‌ذاره شعله داره بازم تو یه خونه باز خدا رو شکر این خونه محسنی نداره باز خدا رو شکر این خونه محسنی نداره تا زمین می‌خوره، می‌کنه زمزمه خورده اینجا زمین، مادرم فاطمه تا زمین می‌خوره تا زمین می‌خوره، می‌کنه زمزمه خورده اینجا زمین، مادرم فاطمه مادرم فاطمه، فاطمه، فاطمه اگه امونشو بریدن (×۲) تو کوچه غربتش رو دیدن دیگه جوونشو نکشتن دیگه سرش رو نبریدن نعل اسب و مرکب اون شب واسه عمه گریه می‌کرد هی زمین می‌افتاد و یاد رقیه می‌کرد روضه می‌خوند با یاد شاه غریب خاکی شد صورتش، یاد خط و تریب روضه می‌خوند با یاد شاه غریب خاکی شد صورتش، یاد خط و تریب یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین یا حسین