او روی مرکب من ایستاده - سید مهدی حسینی

او روی مرکب من ایستاده

کشون کشون میبرنم پای پیاده

نفس ندارم سنم زیاده

زمین میفتم بین کوچه بی اراداه

زمین میفتم و میگم یا زهرا

شبیه مادرم شدم جون بر لب

انگاری دارم سوی مقتل میرم

بلند میشم از جا میگم وای زینب

دست و طناب و این اضطراب و

منو کشوندن شبیه ابوتراب و

دشمنم اصلا حیا نداره

به من تعارف میکنه جام شرابو

تو مجلس دشمنم اما قلبم

کنار اون تشت طلایی میره

سر حسینو بین تشت میبینه

عمه ما از همه دنیا سیره

او چوب در دست من زار و مضطر

غرق به خون شد ای خدا لب برادر

سر بریده لبای مجروح

فدای غربتت بشم غریب مادر

لب تو خیزرونیه ثارالله

من از غم تو عاقبت میمیرم

تا خیزرون بالا میره با گریه

جلو چشم رقیه رو میگیره

حسین

دارد امید که دردش به مداوا نکشد

با چنین درد غمش کاش به فردا نکشد

زهر خورد و جگرش سوخت، لبش را سوزاند

چه کند از دل اگر نالهٔ زهرا نکشد

بار اول که در این خانه نبودم، اما

کاش می‌شد به کنار پسرش پا نکشد

سینه وقتی که بسوزد، نفست می‌گیرد

نیست امید که کارش به تغلا نکشد

پسرش چاک گریبان زده بر بالینش

چه کند دست اگر بر سر بابا نکشد

ظرف آبی به لبش دید، فقط گفت: حسین

نفسی نیست اگر وای، حسینا نکشد

کربلا آب رسید و به زمین، اما ریخت

خواست نامرد که یک آه هم آقا نکشد

دست خواهر به سرش داشت دعایی شاید

دست خواهر به سرش داشت دعایی شاید

لحظهٔ آخر او کار به دعوا نکشد

خوب شد بود عمو بر سر نیزه تا که

حال این خواهر تنها به تماشا نکشد