دریا شده سراب صحرا پر از غبار - سید مهدی حسینی

دریا شده سراب

صحرا پر از غبار

بوسه نزن به مشک

ای اسب بی‌سوار

حرم بی‌قرار و

شریعه پر از آب

لبا می‌سوزه

همه در تب و تاب

نه صبر و قراری

نه پشت و پناهی

نه سقا، نه مشکی

بمیرم الهی

یا عباس، خودم منتت رو می‌کشم این بار

نکش منت این مشک رو، علمدار

فدای سرت، انگار نه انگار

دست تو رو خاک، خون تو رو مشک

با گریه می‌کشم تیر از گلوی مشک

زمین‌گیر شدی ای علمدار لشکر

زمین‌خورده یعنی منِ بی‌برادر

تو از حال و روزم خبر داری یا نه

تو رفتی نگفتی برادر داری یا نه

یا عباس

تو غرق اشکی و من غرق آه ام

به دستای تو خشکیده نگاهم

حلالم کن علمدار سپاهم

پشت منو شکست اشک خجالتت

این نهر جاری از رگ‌های غیرتت

تو رو دور کردن کمین خوردی عباس

بمیرم با صورت زمین خوردی عباس

اگه تیر به مشک و به چشمت نمی‌خورد

حسین از خجالت کنارت نمی‌مرد

یا عباس

نمی‌شد یه نفس از من جدا شی

می‌خوام دنیا نباشه تو نباشی

می‌ترسم آخرش از هم بپاشی

یا عباس جيب الماي لسكينة