من که عمری توی روضه‌ت اومدم - محمود عیدانیان

یا اباعبدالله یا اباعبدالله من که عمری توی روضه‌ت اومدم رهام نکن منو از درِ خونه‌ت تا عمر دارم جدام نکن به خدا چند وقتیه حالِ دلم بده حسین می‌دونم بدم، آقا، مهربون، سوام نکن رهام نکن من بدون روضه می‌میرم هیئت نباشه من دلگیرم من بدون روضه می‌میرم هیئت نباشه من دلگیرم تو نباشی از دنیا سیرم تو نباشی از دنیا سیرم آقام آقام آقام یا حسین آقام آقام آقام یا حسین وقتی می‌شینم تو روضه‌ات به خدا آروم می‌شم چشمامو می‌بندم و تا کربلای تو می‌رم آروم و قرارمی دار و ندارمی حسین جونم و پای بساط روضهٔ شما می‌دم چشمامو پای بساط روضهٔ شما پناه آدم و عالمی تو رزق هر ماه و سالمی پناه آدم و عالمی تو رزق هر ماه و سالمی که تموم زندگیم دست توئه تو واقف بر احوالامی آقام، آقام، آقام، یا حسین آقام، آقام، آقام من که عمری توی روضت اومدم رهام نکن منو از درِ خونت، شاه، جدام نکن به خدا چند وقتیه حال دلم بده، حسین می‌دونم بدم؛ آقای مهربون، سوام نکن من بدون روضه می‌میرم هیئت نباشه من دلگیرم من بدون روضه می‌میرم من و این روضه‌ها رو بنده‌نواز تو نباشی از دنیا سیرم آقام، آقام، آقام، یا حسین آقام، آقام، آقام آب‌گذاران بگذار آدمیان طعنه‌زنان لب گویند بگذار آدمیان طعنه‌زنان لب گویند هر که خود را سگ کویت نخواند آدم نیست هر که خود