شادی رسید دور عبایم پرید و رفت - محمود کریمی

شادی رسید دور عبایم پرید و رفت

آمد میان محبس و من را ندید و رفت

جز غم کسی برای عیادت ندیده ام

هر کس رسید از تن من لاله چید و رفت

بدکاره دید حال مرا گریه اش گرفت

بوسید خاک پای من ناامید و رفت

اصلا نیامده به سراغم در این قفس

جز جان که عاقبت به لبانم رسید و رفت

سِندی دوباره آمد و پهلوی من گرفت

پا را گذاشت بر روی موی سپید و رفت

میخواستم به خواب رضا را بغل کنم

چشمم که گرم شد زد و خوابم پرید و رفت

پا را گذاشت ناله ساق مرا شنید

ماند آن قدر که داد مرا هم شنید و رفت

زنجیر کهنه ایست فرو رفته در گلوم

زنجیر را به دست گرفت و کشید و رفت

بر تخته ای که میبردم کاش حک کنید

این پیرمرد دختر خود را ندید و رفت

افتاده ام به یاد یتیمان جدّ خود

طفلی که زود داغ اسیری چشید و رفت

وقتی که گفت عمّه علیکنّ باالفرار

از خیمه گاه شعله گرفته دوید و رفت

امّا چه زود سرخ سواری از او گذشت

دستی رسید و لاله گوشش درید و رفت