خدا آفریده مرا تا بمیرم - سید مهدی حسینی

آفریده مرا تا بمیرم

علی علی علی مولا

خدا آفریده مرا تا بمیرم

بسوزم بسازم و الا بمیرم

نه اینکه بمیرم برای غریبه

به راه تولای مولا بمیرم

علی علی علی علی

خدا آفریده که دیوانه گردم

ز سوز شرر های لیلا بمیرم

زهی افتخار و سعادت اگر که

به پیش قدم های زهرا بمیرم

علی علی علی علی

خوشم که بمیرم به پای امیرم

کرم کن که با مرگ زیبا بمیرم

به پیش قدم های زهرا بمیرم

دل از مهر خوبان عالم نگیرم

به جز نام پاکان به گردن نگیرم

علی علی علی علی

همه گفتند علی بشرا کیف بشر

و علی گفت که زهرا بشرا کف علی

علی علی علی علی

کیست زهرا همه گفتند همانند علی ست

و علی کیست همانی که ندارد بدلی

به خدا گفت هوادار علی تا ابدم

و خدا گفت هوادار علی از ازلی

بعد هر ذکر دعا فاطمه نجوا می کرد

به علیا به علیا به علیا به علیا

علی علی علی علی

عمری پدرم گفت که فرزند خلف باش

یعنی که فقط بنده سلطان نجف باش

خورشید شده آینه گردان جمالش

خوردند ملائک همگی قبطه به حالش

گشتم به خدا نیست کسی مثل و مثالش

کس نیست به جز فاطمه و حیدر و اولاد

با آل علی هر که در افتاد ور افتاد

علی علی علی علی

آنکه مستور به قرآن کریم است علی ست

آنکه در جنت و النار قسیم است علی ست

آنکه مُهر صدق الله العظیم است علی ست

پدر هرکه در این شهر یتیم است علی است

پدر ما همه اصلا پدر خاک علی ست

اصلا آن کعبه که خورده ست تنش چاک علی ست

علی علی علی علی