حسین من ای شهید بی کفن - نریمان پناهی

حسین من ای شهید بی‌کفن تو را غربتاً إلی الله می‌زدند حسین من ای شهید بی‌کفن تو را غربتاً إلی الله می‌زدند ریختند سرت جلو چشم مادرت مثل بارون شد اسیرِ پیکرت برید صدات خس‌خس افتاد نفسات کند خنجرو کشید روی رگات او تا کشید نفسم به لب رسید از قفا سرت رو تشنه‌لب برید کشیدنت تو رو بی‌کس دیدنت اومدن برای غارت تنت پیرهن‌و برد یکی انگشتر‌و برد یکی گوشواره و گوش‌واره‌ها برد سوارها اومدن با مرکب‌ها رد شدن از رو تمام پیکرها به سر زنان اومدن گریه‌کنان خدا نگذره از آن شمر و سنان دویدم و ولی دیر رسیدم و بدنت رو دیدم و بریدم و پیِ پیرهن‌ات توی آن شلوغیا دویدن یه عده سمتِ خیمه‌ها سوخت معجرا، سوخت تمامِ چادرا تازیانه‌شون نشینه به دخترا تازیانه‌شون نشینه به دخترا سوارها اومدن با مرکب‌ها رد شدن از روی تمامِ پیکرها دویدم و ولی دیر رسیدم و بدنت رو دیدم و بریدم و پیِ پیرهن‌ات توی آن شلوغیا دویدن یه عده سمتِ خیمه‌ها سوخت معجرا، سوخت تمامِ چادرا