حسن که باشی روضه هات همینه سید مهدی حسینی

باز این چه شور من شعر و شعور من سید مهدی حسینی

برای کشتنش وضو می‌گیرید

پناه عالمیان زینبت پناه ندارد

مملکت یار کربلا

یه کاروان از صحرا داره میاد

بیا برگردیم ای همه دار و ندارم

ای مفرح ذات ای ممد حیات

تو رو واسه آب و نون نخواستم آقا

نماهنگ کربلا لازمم

با دمت از خواب سیه بود که بیدار شدم

کنار همسر مظلومم آرومم

نفس به نفس قدم به قدم با رویای تو

من تو رو از بچگی می‌شناسم

ای غم مقدس

نماهنگ ای که دلخوشی روزگار منی

پاشو تنها سپاه حرم من

دنیای بی حسین معنایی نداره

یه عالمه گریه به روضه بدهکارم

جان پدر کجاستی

زنده‌ام با حب الحسین

نماهنگ سر من رای

زهر افتاد به جان جگرم مهدی جان

کنج حجره بی قراره

تو رو کشتن ولی غریبونه چرا

السلام آقای من

کنج حجره افتاده غم گرفته چشماشو

برگ گل حساسه

غربت شهر سامرا غصه هر شب منه

حسن ختام شصت و نه شب نوکری

نذاشتی تنها بمونه بابا