الحمدلله پیرهن مشکی به تن کردم - سیدرضا نریمانی

الحمدلله پیرهن

مشکی به تن کردم

از روسیاهیه خودم

دل‌خون و دلسردم

خونه‌ ی امید منه

این مجلس روضه

آره درسته که باید

به خونه برگردم

این‌جا حسین‌آباد و

این‌جا یه میخانه‌ست

بی‌ مجلس روضه

دنیا یه ویرانه‌ ست

جای همه امنه

تو روضه ی ارباب

این‌جا پناهگاهه

این‌جا شفاخانه‌ ست

این‌جا حسین‌آباد

این‌جا یه میخانه‌ ست

بی‌مجلس روضه

دنیا یه ویرانه‌ست

جای همه امنه

تو روضه ی ارباب

اینجا پناهگاهه

اینجا شفاخانه‌ ست

هرچی بدم، باز اومدم

شکر خدا، صدام زدی، زانو زدم، بهت رو زدم

قلب منو، پاک کردی تا، که روضه‌رو، جارو زدم

حسین من، جانم

تنها نه من، که عالمی

مشکی به تن کرده

چشما پر از اشکه

چشما پر از اشک عزا

دل‌ها پر از درده

زینب رسید به کربلا

زهرا عزادار شد

هی سینه می‌کوبه، می‌گه:

ای کاش که برگرده

خاک غریبی ریخت

رو چادر زینب

با اشک و دلشوره

با دلهره زینب

با روی این خاک‌ها

میذاره میدونه

اینجاست که از داداش

دل می‌بره زینب

به سر کنید خاک عزا

زینب رسید به کربلا

وای، عاشقا

زینب کجا، اینجا کجا

میریزه تو این زمین

خون خدا

حسین من، جانم

میریزه چشمم پشت پات

آب روان برگرد

حسی میگه داری میری

سمت خزان برگرد

دلشوره ی زینب داره

بیشتر میشه هر دم

هی داره میگه تو دلش

ای ساربان برگرد

از بس که ارباب ما مهربون بوده

حتی توی فکر اون ساربان بوده

حیدر که انگشتر بخشیده تو محراب

محراب فرزندش تو موج خون بوده

تن روی خاک، پیرهن رو داد

ارثیه ی مادر رو داد

ارباب ما تو سجدِ تو

دریای خون

انگشت و انگشتر رو داد

به ساربان

حسین من، جانم