Kufa Has a Face Full of Sorrow - Amir kermanshahi

این کوفه که چهره‌ای پر از غم دارد این سینهٔ دلی شکسته را کم دارد در شهر، علی نیست، اما انگار هر کوچه هزار ابن ملجم دارد ای خواب به چشمی که نمی‌خفت بیا ای خنده به غنچه‌ای که نشکفت بیا دیوار و در کوفه زبان شد که مرو اما چه کنم فاطمه می‌گفت بیا دست‌ها رو رو هم می‌فشرد زیر لب هی می‌گفت إنا لله و إنا إلیه راجعون بابا دختر حساسه چرا این‌جوری دادت بلند می‌شه؟ آخه یه دخترخانم سراغ دارم تو خرابه هی به آسمون نگاه می‌کرد می‌گفت خدا، بابام کی از سفر برمی‌گرده؟ اومد بره بیرون شنیدید، مرغابی‌ها دورش رو گرفتن آقا، نشانه و یه شعر مفصلی آماده کرده بودم اما از ادب دوره، جلو بزرگ‌ترها بخونم، وقتشون رو بگیرم، بگذرم اومد از در بره بیرون، کمربندش به کلون در گرفت بابا، تو عمریه تو روضه بزرگ شدی هنوز نگفته‌ام جلو جلو می‌ری بذار برای این جوون‌ترها توضیح بدم، شاید با خودشون بگن چرا این‌ها دارن این‌جوری داد می‌زنن بچه‌های عزیزم، جوون‌ترها، آخه می‌دونید علی از در خاطرهٔ بد داره؟ این‌جا فقط کمربندش به در گرفت، خدا رو شکر کاش میخ در به سینه‌اش نگرفت یه روزی بچه‌ها مادر ما فاطمه بین در و دیوار یه ولدالزنای بی‌شرف درو با لگد زد