A Lifetime Calling on Bab al-Hawa'ij - Mohamadhosein puyanfar

عمری زدیم از دل صدا باب‌الحوائج را خواندیم بعد از ربنا باب‌الحوائج را روزیِ ما کرده خدا باب‌الحوائج را از ما نگیرد کاش یا باب‌الحوائج را هر کس صدایش کرد بی‌چاره نخواهد شد کارش به یک مو هم رسد پاره نخواهد شد یادش به‌خیر آن روزها که مادرِ خانه گهگاه می‌زد پرچمی را سردرِ خانه پر می‌شد از همسایه‌ها دوروبرِ خانه یک سفرهٔ نذری به قدرِ وسعِ شوهرِ خانه مادرپدرهامان همین که کم می‌آوردند یک سفرهٔ موسی بن جعفر نذر می‌کردند که کم می‌آوردند یک سفرهٔ موسی بن جعفر نذر می‌کردند اصلاً سه‌شنبه خانهٔ ما رو به راه می‌شد یک سفره می‌افتاد و دردِ ما دوا می‌شد با اشک وقتی چشمِ مادر آشنا می‌شد آجیل‌های سفره هم مشکل‌گشا می‌شد آنچه همیشه طالبش چندین برابر بود نان و پنیرِ سفرهٔ موسی بن جعفر بود قائمیِ روضه‌مان عاشور می‌آمد پیرزنی از راهِ خیلی دور می‌آمد با دختری از هر دو چشمش کور می‌آمد بهرِ شفای کودکِ منظور می‌آمد یک‌بار در بینِ دعا، ما بینِ مابینِ آمینم برخاست از جا، گفت: دارم خوب می‌بینم دارم خوب می‌بینم (×۲)