One Hundred and Twenty-Four Thousand Prophets - Mahmud karimi

صد و بیست و چهار هزار پیغمبر برای بیعت تو عالم ذر، با علی گفتن یا حیدر ها علیٌ بشرٌ کیفَ بشر بیعت کردم با تو روزی که یکی بود یکی نبود غیر خدای مهربون هیچ‌کی نبود بیعت کردم با تو روزی که توی عالمِ وجود دست تو بوده گردش چرخ کبود تو بودی که عالم اومد، با تو آیات محکم اومد تو بودی که کعبه اومد، زیر پای تو زمزم اومد علی ولی‌الله وَلو کَرِهَ الکافرون علی ولی‌الله وَلو کَرِهَ المشرکون صد و بیست و چهار هزار پیغمبر برای بیعت تو عالم ذر، با علی گفتن یا حیدر ها علیٌ بشرٌ کیفَ بشر ما سوگند می‌خوریم تحت لوای ولی باشیم ما سوگند می‌خوریم که شیعیان علی باشیم ما تا محشر به این نور مُنجلی هجرت کردیم ما از روز ازل با نور علی بیعت کردیم صد و بیست و چهار هزار پیغمبر برای بیعت تو عالم ذر، با علی گفتن یا حیدر ها علیٌ بشرٌ کیفَ بشر ما بیعت کردیم بعد از آدم و ابراهیم و نوح با نام علی ایمان آوردیم پا تا سر به این دین با شکوه، اسلامِ علی ملکوت آسمونا همگی به نام مولا مرز بین حق و باطل، دَم ذوالفقار بی‌نیامِ مولا اولیای آسمونی همگی غلام مولا همه مست جام مولا، مرید مرام مولا شده رستگار با کلام مولا صد و بیست و چهار هزار پیغمبر برای بیعت تو عالم ذر، با علی گفتن یا حیدر ها علیٌ بشرٌ کیفَ بشر دل من شده هوایی، از ازل کبوترم من من غلام ابن غلامم، خاک پای قنبرم من تا ابد به لطف زهرا، مجنون حیدرم من حیدر اراده فرمود که غلام قنبرم من صد و بیست و چهار هزار پیغمبر برای بیعت تو عالم ذر، با علی گفتن یا حیدر ها علیٌ بشرٌ کیفَ بشر رَبُّهُ فیه تجلّى و ظَهَر مانده عالم همه در حیرت تو که بشر می‌شود این‌گونه مگر