Farewell, My Companion Who Left Too Soon - Seyed reza narimani

خبر چه سنگینه خبر پر از درده غم رفیقامون بیچارمون کرده زمینی بودند و به آسمون رفتن دوباره جاموندیم رفیقامون رفتن تا کی باید بمونیم و بسوزیم از غصه کی آخه می‌رسه به ما مسیر این قصه تا کی با دستمون روی گل‌ها بریزیم خاک خدایا پاره‌پاره شد دلم دیگه بسه رفیق عِینِ برادر شد رفاقت تا سرِ جونه غم داغ رفیقو پس برادرمُرده می‌دونه رفیق نیمه‌راه من خداحافظ چه روز و شب‌هایی کنار هم بودیم چه روز و شب‌هایی کنار هم بودیم تو بی‌قراری‌هام قرار هم بودیم چه خاطراتی بود تو روضه‌ها با تو نمیره از یادم حسین‌حسیناتو امید زندگی‌مون رو تو ناامید کردی با این خبر موهای مادر رو سفید کردی آخرشم شهادت رو گرفتی از ارباب بس‌که تو روضه التماس هر شهید کردی نه این رسم رفاقت نیست رفیق نیمه‌راه من نه این رسم رفاقت نیست رفیق نیمه‌راه من نزن دل رو نزن نفرین به این بخت سیاه من به این بخت سیاه من رفیق نیمه‌راه من خداحافظ خبر پر از داغه خبر پر از سوزه خبر پر از داغه خبر پر از سوزه خبر می‌گه بازم یه لاله می‌سوزه با داغ اون آتیش که توش یه مادر سوخت با داغ اون آتیش که توش یه مادر سوخت حالا تن چند تا جوان پَروَرسوز شبیه بچه‌های شاه بی‌کفن سوختند با شعله‌هایی که به خیمه‌ها زدن سوختند شنیده‌ها رو دیدن اینا که توی روضه به یاد آتش دل امام حسن سوختند به یاد آتش دل امام حسن مصیبت را ندیده‌ام من، شنیده‌ام من ولی سوختم دوباره تازه شد روضه که زهرا گفت علی سوختم که زهرا گفت علی سوختم علی سوختم میون شعله‌ها، آه علی سوختم یکی صدا می‌زد آه علی سوختم علی سوختم رفیق نیمه‌راه من خداحافظ