کوتاه بیا ای زخم - سید محمدرضا نوشه ور

کوتاه بیا ای زخم، کوتاه بیا ای درد، کمی با من تو راه بیا چند شبه نخوابیدم چند شبه صورت زینبو نبوسیدم حرف زدن برام سخته چند شبه احوال بچه‌مو نپرسیدم دیگه این مادر واسه‌شون مادر نمی‌شه حالم از این بدتر نشه، بهتر نمی‌شه ای، ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ما و چهل نامرد تو این مصاف با من چه کردی ای ضرب غلاف بازوام ورم داره هی می‌خوام راه برم این درد نمی‌ذاره چند روزه که تب دارم هر چی که می‌کشم از داغی مسماره هنوزم روضه می‌خونه از سوز جگر هنوزم خون محسنه رو چوبه در ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا روضه مگه می‌شه سربسته تر دارم می‌میرم از درد کمر بی‌هوا زمین خوردم اون روزی که من رو زد مهدی بی‌حیا بردند روضه روضهٔ کوچه‌ست روضه‌خون تو بگو من دیگه کم آوردم مادر ساداتو زدند آی غیرتیا مادر ساداتو زدند آی غیرتیا وسط کوچه ناله زد ای فضه بیا وسط کوچه ناله زد مقتل می‌نویسه دور و بر مادرم شلوغه ان‌شاءالله که دروغه محسن رو که کشتند دیگه تار می‌بینه دیگه چشماش بی‌فروغه ان‌شاءالله که دروغه کار زنونه شد کار زنونه شد فضه رو صدا کرد به علی نگفت مادرم حیا کرد وقت نفس کشیدنم ندادند یکی دو تا نیستند که زیادند به جون خونهٔ علی افتادند درو زد حیدرو زد پهلوی زهرا شکست انگار حیدرو زد پهلوی زهرا شکست، سوره‌ی کوثرو زد لگد زدند لگد زدند مادرم زمین افتاد یا راننا یا راننا، ای وای یا راننا