پریشونه پریشونه - حسین طاهری

پریشونه پریشونه به یاد کربلا روضه می‌خونه پریشونه پریشونه به یاد کربلا روضه می‌خونه غریبونه غریبونه کی از دردهای قلبش چی می‌دونه غریبونه غریبونه آی کی از دردهای قلبش چی می‌دونه من باید باشی بفهمی که عمه‌هات بین شعله‌ها جلو چشم نامحرم‌ها که عمه‌هات بین شعله‌ها جلو چشم نامحرم‌ها می‌ره به غارت معجر دو دست زینب بر سر صدای خنده‌ی حرمله منو می‌کشه آخر آخر نگاه اشک‌بار بچه‌ها میون دود می‌زنن صدا کجایی ای عمو رفت روی نیزه‌ها دلبر زهرا شده قاتلش کندی خنجر می‌دید که حسین می‌زنه پرپر زیر سم اسب‌ها رفته پیکر غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر دلش خونه دلش خونه دلش خونه دلش خونه تا آب می‌بینه باز گریه‌ش می‌گیره چه سنگینه غم قلبش یه عمره با همین روضه می‌میره آه از یاد مجلسی که سر حسین بود و خیزرون سکینه از غصه میده جون تا بالا می‌ره هر بار چوب که رقیه شد تار تا غرق خون می‌شه لب‌ها می‌میره زینب انگار انگار میون تشت دندونش شکست چشم رقیه رو عمه بست دل رباب آتیش گرفت از این که بی حیا شد مست نداره دیگه درداش مرهم عزادار این داغ و ماتم روی لب‌هاش روضهٔ این غم غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر غریب مادر