همیشه در میان شادی و غم دوستت دارم - میثم مطیعی

همیشه در میان شادی و غم دوستت دارم

چه شعبان‌المعظم چه محرم دوستت دارم

دلم با عشق خویشاوندی دیرینه‌ای دارد

از آغاز جهان از عهد آدم دوستت دارم

وضوی گریه می‌گیرم در استغفار و می‌ریزم

به پایت جان که ای جانان دمادم دوستت دارم

دوستت دارم مولای من

دوستت دارم خدای من

دوستت دارم معبود من

دوستت دارم آقای من

برای این دل بی‌چاره‌ام دم عاشقَت هستم

برای زخم‌های سینه‌ مرهم دوستت دارم

درسته بدم ولی منم دوستت دارم

درسته بنده‌ٔ خوبی برات نبودم ولی دوستت دارم

نگو از چشم من افتاده‌ای من چشم در راهم

که از تو بشنوم یک‌بار من هم دوستت دارم

خودم را بین آغوش تو می‌بینم شبیه حر

که با اشک خودش می‌گفت نم‌نم

دوستت دارم

وقتی حرکت کرد، اومد سمت آقا، زبون حالش فقط همین بود: خدایا دوستت دارم

مولا دوستت دارم

در این دنیا

نبردی آبرویم را

در آن دنیا چه خواهی کرد؟

من در هر دو عالم دوستت دارم

مولای من

یاد مناجات شعبانیه کنیم یا نه؟

مرا حتی

اگر در آتش خشمت بسوزانی

زنم فریاد در بین جهنم

دوستت دارم

وَلَئِنْ أَدْخَلْتَنِي النَّارَ

أَعْلَمْتُ أَهْلَهَا أَنِّي أُحِبُّكَ

اگه منو وارد جهنم کنی

جهنمیا رو جمع می‌کنم

گناهکارا بیاید، یه خبری به شما بدم

من مولای خودمو دوست دارم

نگاه نکنید من الآن اینجام

من یه عمری عاشقش بودم

دل، دلواپسی دارم

دلی از غصه‌ها سرشار

ولی یا کاشف الهم، کاشف الغم، دوستت دارم

فراز آخر شعر است و یک اقرار بی‌پایان

مرا بسیار می‌خواهی و من کم دوستت دارم

الْحَمْدُ للهِ الَّذي تَحَبَّبَ اِلَىَّ وَ هُوَ غَنِيٌّ عَنّي

حمد و سپاس اون خدایی رو که با من دوستی می‌کنه

در حالی که از من بی‌نیازه

تو با من دوستی کردی، من با تو دشمنی کردم

الان دیگه بندهٔ تو به غربت رسیده مولای من