عصر روز دهم کربلا قیامته - حسین طاهری

عصرِ روزِ دهم کربلا قیامته گوشه‌گوشهٔ مقتل پُر از مصیبته من و گریه و ناله و عِبارَته الذی سُمِعَتْ نفسه بمُهجَته آرومت نذاشتند توو مقتل یه لحظه شمشیر جای شمشیر نیزه پشتِ نیزه با آب زدند آب با عذاب و فراق تشنه تو رو کشتند چرا؟ هذا حسینٌ بالعَراء تشنه تو رو کشتند چرا؟ یا مظلوم، اباعبدالله آه زنده بودی و غارت شدند مُخَدَّرات زنده بودی و آتیش زدن به خیمه‌ها زنده بودی و غارت شدن مخدرات زنده بودی و آتیش زدن به خیمه‌ها زنده بودی و اسبارت شدن اسنه‌ات السلام علی الاعضاء المقطعات گفتن به عیالت گفتن به عیالت حرف‌های زننده می‌سوزن تو خیمه زن‌ها زنده زنده حسین حسین حسین حسین حسین آقا حسین آقا حسین آقا حسین وای همه منتظرن مادرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه آه کاش صدای برادر به خواهرش برسه کاش صدای برادر به خواهرش برسه مونده روی زمین پیکرِ تو رها السلام علی من دفنه اهل القری خواهرت اَگه نیست رفته شام بلا ریگ و رمل بیابون برات گرفتن عزا ریگ و رمل بیابون برات گرفتن عزا آه، همونی که از عقب پدرم رو گرفت با یه عده حرومی دور حرم رو گرفت تو نبودی به زور معجرم رو گرفت اومدم فرار کنم مویم رو نفسم اگه باز به گلو برسه کاری می‌کنم صدام به عمو برسه که بیاد به حساب که بیاد به حساب عدو برسه آتیش دامن من نزدیکه به مو برسه