خوب خوبایی - محمود کریمی

خوبِ خوبایی

خیلی آقایی

مهر و مهتابی

اربابی، مولایی

کسی شد آزاد که راهش افتاد به دربارِ حسین

صدامون کردن، صدامون کردن هوادارِ حسین

خوبِ خوبایی

خیلی آقایی

حالم آشوبه

قلبم می‌کوبه

پای عشق تو هر عشقی مغلوبه

دل آوارم کجا رو داره؟

به جز خونه‌ی تو

همه عاقل‌ها ارادت دارن

به دیوونه‌ی تو

خوب خوبایی

خیلی آقایی

درمون دردم

دورت می‌گردم

اگر برا تو، نمردم، نامردم

منی که جلدم نشون بال و پرم مال توئه

می‌آم دنبال شهیدای تو، سرم مال توئه

خوبِ خوبایی

خیلی آقایی

یا حبیبی، یا حبیب

ترحمی، ای پادشاهِ حُسن

گردن کشیده‌ام

که تماشا کنم تو را

یک لحظه تو خیمه‌گاهم

یک لحظه تو قتلگاهم

دشمنت گریه می‌کرد با خنده‌ش

دشمنت گریه می‌کرد با گریه‌هام

ای حسینم، ای حسینم

به سمت گودال از خیمه دویدم من

شمر جلوتر بود، دیر رسیدم من

سر تو دعوا بود، ناله کشیدم من

سر تو رو بردن، دیر رسیدم من

ای حسینم، ای حسینم