ابن شبیب روز نخست از مه عزا - حسین طاهری

ابن شبیب روز نخست از مه عزا گفتا شدم به محضر سلطان دین، رضا از من سؤال کرد که هستی تو روزه‌دار؟ گفتم نه ای ولیِّ خداوند کردگار فرمود آن امامِ اُمم، فخر ماسوا امروز حجت زکریا شده روا تیر دعای او به اجابت نهاده شد یحیی به آن پیمبر پاکیزه داده شد امروز هرکه روزه بود از ره ثواب درگاهش نزد خداوند مستجاب یابن شبیب داشت این ماه احترام بوده قتال بین عرب اندران حرام دردا که در همین مه غم، امت جهول نگرفت احترام ز ذریهٔ رسول واقف همه به حرمت این ماه، ای عجب سر از تن حسین بریدند تشنه‌لب یابن شبیب، یابن شبیب ان کنت باکیاً یابن شبیب ان کنت باکیاً فابک بکل حالٍ لقتل الحسین وابکِ بکلِّ حالٍ لقتلِ الحسین قال الرضا الطهر علیه السلام یجدّد العزاء فی کل عام مرت لنا بشهر الحرام لها تسیل أدمع المغلتان یا ابن شبیب إن کنت باک یا ابن شبیب داشته این ماه احترام بوده قتال بین عرب اندر آن حرام واقف همه به حرمت این ماه ای عجب سر از تن حسین بریدند تشنه‌لب شل نوحی شده بردند سوی شام حریم ورا اسیر حق نگذرد ز جرم چنین فرقه‌ی شریر یا ابن شبیب اشک تو جاری ز دیده‌ات در هر بلا و حادثه کن گریه بر حسین یا ابن شبیب إن کنت باک یا ابن شبیب إن کنت باک وابکِ بکلِّ حالٍ لقتلِ الحسین وابکِ بکلِّ حالٍ لقتلِ الحسین نفعاً کبیراً کان فیه القتال فما جری الحکم فما لا یزال لكأن نعل المصطفى فيه سال من جسم سبطه وفي الجرح عال يا ابن شبيب إن يوم الذبيح أقرح أجفاني كقلبي الجريح وأسبل الدموع حمراء تصيح كالشفق والطلقة على الخافقان يا ابن شبيب كلنا أنفعن وابكِ بكل عال قتل الحسين یا ابن شبیب داشته این ماه احترامی بوده قتال بین عرب اندران حرامی یا ابن شبیب اشک تو جاری ز دست دل در هر بلا و حادثه کن گریه بر حسین هجده عزیز او که نبودی نظیرشان تابید نوک نیزه جمال منیرشان در ماتم حسین زمین و زمان گریست شد محشری پدید که هفت‌آسمان گریست بازآمدند چهار هزار از فرشتگان در کربلا به یاری آن شاه آسمان دیده‌اند بر سرِ نیزه سرِ حسین غلتیده چاک‌چاک به خون پیکرِ حسین ژولیده‌مو و اشک‌فشان، چهره پُرغبار گشتند ماتم‌زده همه در خاکِ آن دیار ساکن در آن دیار به فرمانِ سرمدند چشم‌انتظارِ قائمِ آلِ محمّدند تا در رکابِ منتقمِ خونِ آن امام فریاد آورند و بگیرند انتقام یابن شبیب، از پدر و جدّم این خبر بشنو که چون برید عدو از حسین سر از هر طرف بر آن بدنِ چاک‌چاکِ سرخ بارید از آسمان به زمین خون و خاکِ سرخ یابن شبیب، در غمِ آن شاهِ انس و جان گر دد اگر سرشکِ تو بر صورتت روان بخشد خدا تمامِ گناهانت از کرم چه کوچک و بزرگ بود، چه زیاد و کم یابن شبیب، خواهی اگر نزدِ کبریا نبوَد به نامهٔ عملت ثبت یک خطا تو فخرِ حریمِ آن شرفِ عالمین کن در کربلا زیارتِ جدّم حسین کن یابن شبیب، گر به نبی، ختمِ مرسلین خواهی شوی حبیب واثقان یار و همنشین بهر رضای ختم رسل فخر عالمین لعنت نما به قاتل فرزند او حسین لعنت نما به قاتل فرزند او حسین حسین حسین حسین حسین یا ابن شبیب إن کنت باکیاً یا ابن شبیب إن کنت باکیاً یا ابن شبیب إن کنت باکیاً وابک بکل حال لقتل الحسین وابک بکل حال لقتل الحسین قال الرضا الطهر علیه السلام یجدد العزاء فی کل عام مصیبة لنا بشهر الحرام لها تسیل أدمع المقلتان یا ابن شبیب إن کنت باکیاً الحسین وابک بکل حال لقتل الحسین