گلم بودی و گلاب کردنت - حسین طاهری

گلم بودی و گلاب کردنت گلم بودی و گلاب کردنت طبیب و این‌شهر جواب کردنت چقدر پشتِ در عذاب کردنت طبیب و این‌شهر جواب کردنت گلم بودی و گلاب کردنت طبیب و این‌شهر جواب کردنت چقدر پشتِ در عذاب کردنت طبیب و این‌شهر جواب کردنت اوباش زدن اون حروم‌زاده زد، غلاماش زدن پیشِ چشمِ همه شلاق به دستاش زدن اوباش زدن فریاد زدن سرِ مادرم جلوی بچه‌هاش داد زدن مادرم همین که توی کوچه افتاد زدن فریاد زدن یکی طبیب خبر کنه مادرم از هوش رفت یکی طبیب خبر کنه مادرم از هوش رفت روی تنش در افتاد یه لشکر از روش رفت مادرم از هوش رفت واین همه [نامفهوم] نگفت با خودش که این مادره رو چشم تو جای انگشتره الهی خدا ازش نگذره کبود می‌شی هر چه‌قدر می‌گذره کبود می‌شی هر چه‌قدر می‌گذره بیمار نبود چشمای مادر من که قبل از این تار نبود چرا می‌گن زهرا مریض شده؟ بیمار نبود چشمای مادر من که قبل این تار نبود مادرم نیمه‌شبا این‌همه بیدار نبود بیمار نبود تا در شکست تا در شکست جوری با لگد زدن سینه شکست، سر شکست جلوی اهل محل غرور حیدر شکست می‌زد مرا مغیره و یک کس به او نگفت زن را کسی مقابل شوهر نمی‌زند عجب قیامتی شده تو خونمون جاری تا چشم کار می‌کنه فاطمه پیدانی فاطمه پیدانی زدن، زدن، زدن، زدن کی زده داد که چه؟ به اون صدا لعنت حسن از خواب پرید بگو به جا لعنت فضه فریاد کشید به میخ در لعنت به رد چکمهٔ چهل نفر لعنت قول می‌دم دیگه به تو دیوار و در هل نمی‌دن این کوچه‌ها دیگه به تو نازک‌تر از گل نمی‌گن دیوار و در هل نمی‌دن نازک‌تر از گل نمی‌گن نفس‌هاتو نگیر باز به خونمون صفا بده تو طبیب دلی خودت خودت جواب بده تو رو جون علی تو به درد من دوا بده به خدا قسم اگه برا مادرت این حرف‌ها رو می‌زدم، تا صبح همه‌تون داد می‌زدین. آی ننه، ای وای! یه‌جوری زدن امشب از این پهلو به اون پهلو نمی‌تونی بری. می‌گفت: «فضه، کمک کن سرمو برگردونم.» می‌لرزم صدا دل و از غمت هلاک کنم محسنم رو می‌خوام تو حیاط خونه خاک کنم با اشک چشام خون روی در و پاک کنم رد شو کوچه ای زن همین‌الان بی‌خطره تو فقط گریه نکن یه چادر نو امروز واست می‌خرم تو صورتت سوخته، من سوخته جیگرم بابا، زنمو جلو چشام زدن. من که در خیبرو با یه دست می‌کَندم، دیدم زنم رو زمین نشسته. همهٔ مدینه دارن أین ابی تراب أین ابی تراب أین ابی تراب