کوتاه بیا ای زخم - حسین طاهری

کوتاه بیا ای زخم کوتاه بیا کوتاه بیا ای زخم کوتاه بیا ای درد یکم با من تو راه بیا ای درد یکم با من تو راه بیا چند شبه نخوابیدم چند شبه صورت زینبو نبوسیدم حرف زدن برام سخته چند شبه احوال بچه‌مو نپرسیدم چند شبه احوال بچه‌مو نپرسیدم چند شبه نخوابیدم چند شبه صورت زینبو نبوسیدم حرف زدن برام سخته چند شبه احوال بچه‌مو نپرسیدم چند شبه احوال بچه‌مو نپرسیدم دیگه این مادر واسه‌شون مادر نمی‌شه حالم از این بدتر نشه بهتر نمی‌شه ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ای روزگار بی‌وفا ما و چهل نامرد تو این مساف با من چه کردی ای ضرب غلاف ما و چهل نامرد تو این مساف با من چه کردی ای ضرب غلاف بازوام ورم داره هی می‌خوام راه برم این درد نمی‌ذاره چند روزه که تب دارم هرچی می‌کشم از داغی مسماره هرچی می‌کشم از داغی مسماره هنوزم روضه می‌خونم از سوز جگر هنوزم خون محسنه رو چوبه در هنوزم خون محسنه رو چوبه در ای روزگار ای ای روزگار بی‌وفا روضه باید باشه روضه باید باشه سربسته‌تر دارم می‌میرم از درد کمر بی‌هوا زمین خوردم اون روزی که منو زد یه بی‌حیا، مُردم روضه، روضهٔ کوچه‌ست روضه‌خون، تو بگو، من دیگه کم آوردم مادرِ ساداتو زدن، آی غیرتیا وسطِ خونه ناله زد: آی فضه، بیا ای روزگار بی‌وفا این روزگار بی‌وفا ادامه داشت ای روزگارِ زینب ای روزگار زینب ای روزگار زینب روزگار زینب روزگار زینب روزگار زینب روزگار زینب آه روزگار من تنت افتاده زخمی کنار من آه روزگار من بی‌سر من ای نیزه‌سوار من تنت افتاده زخمی کنار من تنت افتاده زخمی کنار من آه روزگار زینب روزگار زینب روزگار زینب آه گله‌داره زینب گله‌داره زینب گله‌داره زینب آه روزگار زینب روزگار زینب روزگار زینب آه گله‌داره زینب گله‌داره زینب به سمت گودال از خیمه دویدم من شمر جلوتر بود دیر رسیدم من سر تو دعوا بود ناله کشیدم من سر تورو بردن دیر رسیدم من غریب مادرم، غریب مادرم غریب مادرم، حسین