هلا بیکم یا زوار - حسین طاهری

من از مشهد، من از تبریز، از شیراز و کرمانم من از ری، اصفهان، مازندران، اهواز و تهرانم نمی‌دانم کجایی هستم و خود نیز می‌دانم هوایی هستم و آواره این مرز مهرانم هلا بیکم یا زوار هلا بیکم هلا بیکم اگر آواره‌ام، سرگشته‌ام، در ایوان تو جانم دلم با هر قدم، با هر نفس، اسم تو را خوانده همه‌ش خط بیابان پرور در دامن ایران یکی پرسی ز کرب‌وبلا تا به سر پل مانده هلا بیکم یا زوار هلا بیکم چه شیرین است عاشقت‌ترین اندر بیابان‌ها عشق‌ات هم به دل‌ها جان فدا، هم در خیابان‌ها نه تنها در میان تربتت، دل شفا بخش است به خاک زیر پای زائرانت در درمان‌ها در این موکب سخن از کوفه، آن موکب سخن از شام یکی از هوش رفت اینجا، یکی آنجا به هوش آمد ستون یک‌هزار و چهارصد یعنی سلام آقا سلام ای بی‌کفن، ای تشنه‌لب، ای مانده در صحرا به سقا و به علمدارت، قسم بر پای پیمانیم اصحاب علمداریم از جان و ما پای پیمانیم به شوق یاری آرام جان مهدی زهرا به شوق یاری آرام جان مهدی زهرا هلا بیکم یا زوار هلا