نماهنگ دخیل - حسین خلجی

به مادرم دکترها آن زمان گفتند که بچهٔ تو به قطع و یقین نمی‌ماند و در جواب همه مادرم فقط می‌گفت محب فاطمه بارش زمین نمی‌ماند و مادر از همه جا دل برید و رفت حرم سلامتیِ مرا خواست از امام رضا هنوز بر سر ماندن، نماندنم شک بود گذاشت نام مرا مادرم، غلامرضا با نگاهت حتی سنگ هم بها می‌گیره لطف تو، آقا، خشت خام و طلا می‌گیره تو بخندی، شک ندارم، دام می‌گیره ساعت هشت، یه مریض تو حرم شفا می‌گیره چقدر چادر خود را گرفته بر دندان برای لمس ضریحت بلند کرده مرا فدای دستش محکم گره زده به دخیل که سال‌هاست به تو پایبند کرده مرا هنوز بچه‌ام آقا، نبین پیر شدم دلم گرفته، هوای دل مرا داری؟ برای بچهٔ بی‌مادری که من باشم برای یک دل سیر اشک و ناله جا داری؟ آی امام رضا من همون بچهٔ بازیگوش تو صحنم، آقا زود گذشت ولی بچه‌م اینجا واسه اولین دفعه بم گفت بابا نومیدم و تو امید خانوادهٔ منی تو این دنیا یا امام رضا آی امام رضا من همون بچهٔ بازیگوش تو صحنم، آقا زود گذشت ولی بچه‌م اینجا واسه اولین دفعه بم گفت بابا نومیدم و تو امید خانوادهٔ منی تو این دنیا یا امام رضا دلم برای زیارت دوباره تنگ شد و نیامده به زبان، حاجت مرا دادی مرا اسیر خودش کرده غصهٔ دنیا یکی مرا برساند به صحن آزادی یکی مرا برساند