نماهنگ ایوان نجف - منصور ارضی

حمد ستایش ربی‌ست که نامحدود است

آن که هر جا که بر آن می‌نگری موجود است

گرچه دیر آمدم و عمر هدر شد اما

دل اگر نشکند و اشک مهیا نشود

توبه با ذکر و دعا بی‌ثمر و بی سود است

آخر سال همه خانه‌تکانی کردند

دل من مانده که بدجور غبارآلود است

برسانید مرا زود به ایوان نجف

علی

قبله‌گاه دل

کنار پدرش خشنود است

بارها با مددش پا شدم از روی زمین

در همه زندگی‌ام لطف علی مشهود است

کاش تا هست زمان کرب‌وبلایی بشوم

که اگر پشت سرم هست زمان محدود است

روزه و ذکر و مناجات بهانه است رفیق

گریه بر تشنه‌لب کرب‌وبلا مقصود است

دید زینب بدن زخمی و بی‌جان حسین

ته گودال بلا بین سنان مفقود است

تشنه‌لب رفت به گودال و یقین دارم که

خون جاری ز تنش بر عطشش افزوده است

گیسویش هست معطر به شمیم مادر

آخه دست فاطمه خورده بوده