نماهنگ امان ای دل - جواد مقدم

از عشقت مستم می‌دونی که من دل بر تو بستم تا همیشه مسکینِ تو هستم ای دلدارِ من تو توو شاهِ جودی، ای یارِ من محاله بمونه خالی دستم خوش به حالِ اون‌که رختِ نوکریتو بر تن کرده خوش به حالِ اون چشمی که از حرمت دیدن کرده وقتی برات شاعر می‌شم حس می‌کنم زائر می‌شم باز دوباره من دل‌تنگِ شعرِ باباطاهر می‌شم غمت بشکست بیخ و بن پر و بال هوای وصل و بی‌بال و پرم کال به ما گفتی صبوری کن صبوری صبوری کن تو رو به خاک بی‌سر و بی‌جان صبوری کن، تو رو به خاک امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل هم سینه‌چاک آب و فدای عشق پاکت چه بوی عجیبی داره خاکت از من چه آید، شرط ادب این است که من باید محضر بزرگان باشم ساکت تا حرمت با سر می‌آم بمبایی دلبریام بکشید دینم که ایمان از زیر دینت درمیام وقتی برات شاعر می‌شم حس می‌کنم زائر می‌شم باز دوباره من دل‌تنگِ شعر باباطاهر می‌شم نمی‌دونم دلم دیوونهٔ کیس کجا می‌گرده و در خونهٔ کیس نمی‌دونم دل سرگشتهٔ ما اسیر نرگس مستونهٔ کیس امان ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل امان ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل امان ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل ای دل امان ای دل می‌شد آرامِ دل، بادهٔ طهورایِ جامِ تو شیرین‌دهنانیم با نامِ تو بر تو دل دادیم، به خدا که اربابم آزادیم رقم می‌خوره بینِ دامِ تو گوهَرِ این اشکایِ ما نیست دیگه از گوهر بهتر اشک‌هامونو خیلی کن که هرچی آقا بیشتر بهتر وقتی برات شاعر می‌شم حس می‌کنم زائر می‌شم باز دوباره من دل‌تنگِ شعرِ باباطاهر می‌شم دو سه روزه که بویِ گل نیومد صدایِ چهچهِ بلبل نیومد برید از باغبونِ گل بپرسید چرا بلبل به سیر گل نیامد گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را به هر گل می‌رسم می‌بویم او را گل من یک نشانی در بدن داشت یکی پیراهن کهنه به تن داشت اگر جویم گلم در این بیابان به آب دیدگان می‌شویم او را برادر جان سلیمان زمانی چرا انگشت و انگشتر نداری گلی گم کرده‌ام می‌جویم او را گلی گم کرده‌ام هر جا می‌روم به هر جا می‌رسم می‌گویم به هر جا می‌رسم می‌گویم امان ای دل، ای دل، ای دل، حسین حسین ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل وقتی بر آن شاعر می‌شم حس می‌کنم ظاهر می‌شم با دوباره من دلتنگ شعر باباطاهر می‌شم ز دست دیده و دل هر دو فریاد که هر چه دیده بیند دل گرچه دیده بیند، دل کند یاد به جز با خنجری نیشش ز فولاد زنم بر دیده تا دل گردد آزاد امان ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل، ای دل