نماهنگ آبروداری کن - محمدحسین پویانفر

آمدم باز درِ میکده‌ات گریه کنم آمدم باز درِ میکده‌ات گریه کنم تشنه‌ام، تشنهٔ دیدار، سبویی برسان این طرف، آن طرفم، جانِ رقیّه مکشان بنده‌ات را به سرِ سفرهٔ زهرا بنشان خواهشاً اشکِ دو چشمان مرا جاری کن کار از کار گذشته، تو فقط کاری کن سینه‌ام وادی طور است، پر از نور جلی‌ست تازه فهمیده‌ام این گریه چه خیرالعملی‌ست دامن رحمت تو هم ابدی، هم ازلی‌ست بندهٔ سینه‌زنت دست به دامان علی‌ست به سرم سایهٔ ایوان و امان نجف است دل من تنگ علی، تنگ اذان نجف است من، من به هم ریختم من به هم ریختم، کاش که درهم بخری گذری هم که بیایم تو ز من می‌گذری در شب اول قبرم ز تو دارم اثری آمدم تا که مرا پیش حسینت ببری من خجالت‌زدهٔ تو شدم، آبم نکنی جلوی چشم علمدار خرابم نکنی آمدم تا که فقط دل بسپارم به حسین بگذاری بیفتد سر و کارم به حسین باز افتاده همه کوله‌وبارم به حسین تک و تنها کس و کاری ندارم به حسین فیض بردیم به دمِ این که دور هم بشینیم زیر این سیاهی‌ها نفس بکشیم قدِ این که بگیم کنار این نوکرهای روسفید، اَبی‌عبدالله، که آبرو دارن به ما روسیاه‌ها هم نگاه کنند بگیم صلی‌الله علیک یا اباعبدالله حسین حسین حسین آن لبِ تشنه که می‌خواند دعا، ریخت به هم ته گودال، سری با نوک پا ریخت به هم حسین حسین حسین