حرمتمو شکستن بال و پرم رو بستن - محمدرضا طاهری

حرمتمو شکستن بال و پرم رو بستن میونِ این سیاه‌چال خدا خودش می‌دونه که زیر تازیونه دارم می‌رم من از حال می‌سوزم من با این ساقِ شکسته میونِ غل و زنجیر، با این دستای بسته اما ناموسم نیست، اما میونِ اغیار خواهرمو ندیدم میونِ کوچه بازار میونِ کوچه بازار ای وای، ای وای امان از این غریبی امان از این غریبی امان از این غریبی ای وای، ای وای امون از این غریبی امون از این غریبی امون از این غریبی با دست بسته بیشتر برای حال حیدر این شبا گریه کردم شبا با درد پهلو با کبودی بازو بی‌صدا گریه کردم می‌سوزم من تو اوج روضه هر شب پیکر من نرفته به زیر سم مرکب حرمتم رو اگه نگه‌نداشتن بعد شهادتم باز برام کفن گذاشتن آری گرون‌ترین کفن‌ها، قیمتی‌ترین کفن‌ها رو آوردن بدن موسی بن جعفر علیه‌السلام رو با احترام کفن کردن و دفن کردن بمیرم برای اون آقایی که هنوز مادرش زهرا مثل یه همچین شب جمعه‌ای اگه می‌ره کربلا اول این سؤالش از پسره، اینه: «حسینم! اگر کشتند، چرا خاکت نکردند؟ کفن بر جسم صدچاکت نکردند؟ اگر کشتند، چرا آبت ندادند؟ تو را زان درّ نایابت ندادند؟» السلام علیک یا سیدنا المظلوم یا اباعبدالله