به پات افتادم و کربلا دادی - علی پورکاوه

شالِ روضه شو می‌بنده کمرش

میگه اینو کربلا خریدمش

اولین باری که قسمتم شده

به ضریحِ قدیمیِ کشیدمش

به‌سرش یادِ رفیقایی که

پای هم سینه زدند، افتاده

اون رفیقی که علم‌کش بوده

کربلا ندیده بود، جون داده

رو می‌زنم به تو

یا ایها العزیز

آقا، مسیحی‌ات

باز آورده مریض

مرده، روی سرش

آبِ حیات بریز

تو همونی که به من بها دادی

به پات افتادم و کربلا دادی

تو همونی که به من بها دادی

به پات افتادم و کربلا دادی

تو همونی که دمِ میدونِ مشک

مادرِ مریضم و شفا دادی

نشد آقا که یه بار رو بزنم

روی نوکرت رو بندازی زمین

حاجت‌هامو دونه‌دونه بهم دادی

پای نذر سفرهٔ

ام‌بنین

چشمم دوباره تار

بوی یاس حرم

آرزومه بشم

من عکاس حرم

تو گوشمه صدا

یا عباس حرم

زیر و رو کرد منو کربلای تو

یادمه یه بار پایین پای تو

دهاتی رو دیدم گریه می‌کرد

یه کفن گرفته بود برای تو

زیر و رو کرد منو کربلای تو

یادمه یه بار پایین پای تو

دهاتی رو دیدم گریه می‌کرد

یه کفن خریده بود

برای تو

گریه می‌کرد و با تو درد و دل می‌کرد

با همون لحن دهاتی‌وارش

می‌گفت: آقا شنیدم بی‌کفنی

داد می‌زد کفن نمی‌آد به کارت

این پیرمرد کجا

اون پیرمرد کجا

که با خنده اومد

در بین قتلگاه

پاشو هی می‌کوبید

می‌زد به تو عصا

آخ، حسین

وای، حسین